Armağan

Loading

Balonlar uçururduk babamla küçükken

İçlerinde mumlarla vakit geceyken

Karanlığın karnında rengarenk poşetlerden. 

Yıldızlar daha çoktu o zamanlar, 

Sonra düştü o balonlar.. 

Soldu yıldızlar, 

Yıldızlar soldular ve kaydı tuttuğumuz her dilek gökyüzünden 

Velhasıl zifiri elbisesini giyindi gece

O geceydi gönlümüzdeki kurdele

Gökkuşağı gibiydik eskiden

Gözlerimizdeki ışık güneşten 

Hediye ettiğimiz her şey düştü göğümüzden ölü bir karga gibi önümüze 

Bundandı göğsümüzde taşıdığımız kara kurdele 

Hangi sıcaklıktı içimizdeki karanlık buzları çözebilecek 

Hangi samimiyetti bizimle baharını paylaşabilecek.. 

Taşıdık hep dağlarca gözyaşını üzerimizde; 

Hepsi de bize verdikleri güzlerden yağan yağmur, 

Kışlardan taşan kar

Boğuldukları her çukurdan biraz sel

Ve sonunda öğrendim, 

herkes kendinin armağanıdır, 

öğrendim, 

Dışarıda aramamalı, nasılsa evimizdeki tüm odalar bizim 

27.01.22

Gülden EREN