Bahçe Korsanı Konuştu

Loading

 

“-Bir gürültü her yerde şimdi”

“-Eskiden de böyle değil miydi?”

 

“Fakat şimdi içimizdeki tüm meydanların yerini kuytular almış

Adını koyduklarımız

Cevapladığımız tüm o sorular var ya

Sanki aniden unutulmuş

Yerini bilinmezliğe bırakmış…

 

bir masal vardı hani

‘bahçe korsanı’:

bir varmış bir yokmuş

evvel zaman içinde

çiçeklerin sahiplerini beklediğine inanılıyormuş

envai çeşit renkte, hepsi de nadidide…

 

ama soldu tüm çiçekler

ne zaman dünyamızdan koparttı bizi fırtına

bataklıklar kurudu

yangınlar çıktı en derin ormanlarda

tüm okyanusları içmişti sanki balıklar

ya balıklar içmişti

ya en zalim güneşe kurban gitmişti dalgalar”

 

derken bahçe korsanının sesi duyuldu en loş sokaktan:

“elimden gelseydi

Bir ömür ağlayarak da olsa beslerdim o bahçeyi

ama evlerimi aldı benden depremler

dağlar yükseldi uçurumlara çıktı bütün yollar…

terk etmemi istedi benden hayat

terk edilmemi,

yalnızlığa alış dedi...

 

Velhasıl hızla çözüldü dizlerimizin bağı

Kuyularda açtık gözlerimizi

 

Buradan hiç kervan geçer mi

Geçse beni buradan çıkarır da öyle gider mi?

 

Ama biz ne Yusuf’tuk

Ne Züleyha

 

Elbet dualarımız uzatacaktı bize

En sağlam ipleri

Ama önce unutmak gerekti çiçekleri…

Eğer unutursan tüm çiçekleri

Sana getirecektir rüzgar seni bekleyeni,

 

Sen kabul et bilemeyişini

Korkularının doğurduğu çaresizliğini

Sevmelerini bağışlamayan ihtimalleri

 

Dualarla yüreğindeki kabus gören çocuğu uyut

Güzel bir rüya görmek için

Rüyalara olan özlemini kurut

Gülden

EREN