dünyanın sesi

Loading

 

Dünyanın sesini kıstı ve sığındı bir enstrümanın iç çekmelerine,
Kendi sesindendi sanki ahları
Geçmişe ve geleceğe

Dünyanın sesini kıstı evet,
hiçliğin pençeleri olanca gürültüyle tırmaladı göğsündeki yıkkın duvarları
Duvarlar ayağa kalktı ve
Baharlar kandırdığından;
Tüm varlığıyla çizdiği resim,
Onu boyayan fırça,
eski bir filmin kareleri gibi zayıf düştü
Toprağa karıştı yağan yağmurla

Dünyanın sesini kısmasıyla; kendi sesine hayret etti,
Tenha bir koridorun bir ucundan diğerine koştuğu bir kaç adım;
Serildi inmesi gereken merdivenin basamaklarına,
Bir o kadar kısaydı zamanın koparttığı takvim yaprakları
Ama niyeyse hasta bir adam gibi öksürüyordu geceleri saatler ve kamburları

Dünyanın sesini kıstı ve ona söylenen eski bir şarkıyı işitti yabancı bir seste
Bir yaşına ayak bastı aniden ona söylendiği yalanının doğurduğu öfke
Yine de eskiydi elbet, kimi için göz açıp kapayıncaya geçen günler
Onun hayalleriydi biraz,
Düşlerini küçümseyerek üzerlerine basıp geçen ise
Gözleriyle doyurduğu bir yürekti içini, oysa yalnızca emekleyen
Doğruluğa tutsak

Dünyanın sesini kıstı ve bağırdı ona aynadan binbir ifade,
Birinin kaşları çatık
Diğerinin gözleri yaşlı
Biri gülümserken diğeri o gözyaşlarına yüzünü buruşturmuş,
içine kapanık

Dünyanın sesini kıstı ve okuduğu bir kitabın yaprakları birer birer düştü ellerinden
Bilmiyor olmayı diledi önce o dili,
Ama biliyordu eninde sonunda kitabın sonuna gelecekti

Elleri arasından düştü bir kitap ve kanatlandı gökyüzüne
Hiç bilmediği bir yıldıza kondu gece de
Evet dünya susmuştu belki fakat
Şiirler paralıyordu kendilerini yerden yere vurarak

25.10.21

Gülden EREN